Strandovergang
Alles in het rond, zoals in de tent na een paar dagen
Verspreid, zorgeloos verspreid over de
dunne vloer van je stoffen huis waar
alles — alles rustig is en precies zoals
het hoort. Even voor je het strand opgaat
nog graaien in een tas om iets en dan,
rits dicht, sloffende slippers aan en door
het zand.
Een zongebruinde arm, losjes,
om een zongebruinde heup — als thuisgekomen
na eenzaam omzwerven
En op dit alles zon.
Veel zon.
Het schitteren van de branding maakt een vorm
van euphorie los in de hersenen. Welke
heup er dan ook omzwachteld wordt -
het zal er een zijn, en een zachte, slanke,
soepele — een vriend, die heup, het
vrouwelijke in gestalte, als maatje, vriend
en waar compaan — sensueel en zeker
en ook rond en soms een beetje scherp.
Een indruk als een prachtige rivierbedding
blijft er achter in het zand en dan
plast de leegte in het donker door de
muien, zachtjes zingend en je wiegend,
samen met de wereld tot het bloed de
zon verkleurd
Maar niets hards is er daarin, niets
naars; het is zoals het is en de perfectie
wordt herkend door het geluk dat het ons brengt
En ons, dat is de wereld.
Melle Kramer
[terug]