Soms droom ik...
Soms droom ik dat ik op het strand
Van Stortemelk ben aanbeland
Ik ruik het zout, het helm, het gras
Het in de zon gekraakte mos
Het slik dat opdroogt in het bos
Ik zie de meeuwen in het blauw
Het noordzeezand, het vloeiend grauw
En jouw gezicht dat altijd was
In een wereld vol getijden
Een baken dat een licht verspreidde
Maar alles wordt er door de vloed
Omspoeld en weggevaagd voorgoed
De beelden blijven, ijl, verdund
Als lijnen in het noordzeezand
Als diepe groeven in mijn hand
Melle Kramer
[terug]