Een schijnlicht geel en goud...
Een schijnlicht geel en goud verbergt het luiken van de winter
Maar onttrekt het niet geheel aan het wakend alziend oog
Van het gevoel dat speurt door dalen diep van pieken hoog
Het steekt juist feller in mijn ziel nog dan de scherpste splinter
Bederf bespeur ik niet - wel een nimmer kwijnend vreten
Ik stort mijn zee van tranen zout steeds dieper in de grond
Wrange kloven bijtend - fjorden scheppend rond mijn mond
IJzig blaast een sneeuwwind gierend pegels in mijn weten
Ik ril zo nu en dan van kilte en druk mij dieper in mijn jas
Alsof de sneeuw reeds om mij warrelt en de straten al bedekt
En ik moet passen niet te glijden over glad bevroren plas
Maar - bedenk ik dan - zolang mijn zicht nog verder strekt
Dan even voor mijn voeten en niet vertroebeld wordt door glas
Voel ik met liefde, weemoed hoe het schijnlicht goudgeel lekt.
Melle Kramer
[terug]