Aan Zee
O, laat mij nu aan zee zijn!
Waar de golven krullend bonken
en spatten op de vloedlijn
en de duinen aan de wind
O, laat mij nu aan zee zijn!
Waar de meeuwen schel de lucht berijden
hoog boven de vloedlijn
en het grijs dat al het land instroomt
Staan, met je voeten in het zand
zo vast en verder, dieper kijkend
door het verste van de einder
De wind, het water, al het zand
zijn, denk ik ernaar kijkend,
overal, tot na de einder
Melle Kramer
[terug]