Zomermetal: Verkoeling uit het Hoge Noorden
Blackmetal
is winters! Dat hoort, met al die sneeuw en dat ijs en 'Frostbitten Winterdemons'
enzovoorts. Maar dan rekent u enigszins buiten uw trouwe ondergetekende metaalgenoot
die deze vooronderstelling weer eens vakkundig onderuit komt vegen. Kijk.
Als het al winter is, koud en sneeuwend en donker - waarom zou je dan nog
méér kou en donkerheid oproepen doormiddel van de muziek die je luistert *?
Als het al zo koud is dan wil je graag een beetje warmte, een klein beetje spirit - niet voor de gezelligheid natuurlijk, nee - maar puur uit noodzaak: je moet per slot van rekening warm blijven om je in levende lijve naar (bijvoorbeeld) de platenwinkel, de supermarkt, het eersvolgende concert of lauwe biertje te reppen - wat ik zeg: pure noodzaak! Niets helpt dan beter dan een rondje At The Gates, In Flames, Killswitch, Wintersun ('what's in a name?'), of (voor als het héél erg koud is) HedPe om het bloed weer stromende te krijgen.
Proefondervindelijk is er uitgewezen dat Blackmetal bij uitstek geschikt is om in de volle zomer te worden beluisterd. En dan met name de True Norwegian Black Metal (nee, ik maak nu geen vrienden, maar dat heb je wel vaker wanneer je de waarheid onder de mensen brengt). Om deze boudweg gedeponeerde en enigszins tegen de haren instrijkende stelling te verduidelijken zal ik u de situatie waarin hij proefondervindelijk werd bekrachtigd eens uiteenzetten.
Tijdens een vakantie enkele jaren geleden werd ik 's ochtends gewekt door een schel voortknetterend geschetter dat van buiten mijn tent kwam. Kippenvel in mijn nek - een stoot adrenaline vloeide door mijn systeem, klaarwakker was ik (dat mocht wel, het liep al tegen enen) en ik zat rechtop op mijn kampeermatje. Een visioen van wijdse uitzichten, sneeuwbekapte bergketens langs de horizon, scherpe ijswind om de oren, hoog boven het veilige dal torende ik uit terwijl ik op een zwart ros over een steenkoude bergkam voortgalloppeerde. Ik voelde de stralen van de zon die nog net door de kou heenprikten en het landschap onder een strakblauwe hemel deden oplichten.
Maar wat nu bezorgde mij dit visioen, op klaarlichte dag, net na het ontwaken? Het was mijn buurman die besloten had de dag te beginnen met het draaien van 'Solarfall' van Immortal. Tegen één uur in de morgen. In de vakantie. Middenin de zomer.
"Dat kan niet!" - hoor ik u roepen - "Dit is onmogelijk!" Ware het niet zo dat ik het zelf had meegemaakt dan had ik het met u niet geloofd en mijzelf voor gek versleten. De waarheid leert echter anders. Het effect van het draaien van dit stukje tamelijk treue noorse edelmetaal was dat ik volkomen verfrist mijn tent uitstapte, mij uitrekte in de brandende zon - die net over haar hoogste punt heen was, het was het jaar waarin de zomer voor het grootste deel uit hittegolf bestond - en vol goede moed het hoofd uitzinnig in het rond zwaaide: wakker was ik, verfrist en klaar voor weer een dag overleven op de zongeblakerde zandhoop waar ik mijn vakantie doorbracht.
Of men deze manier van verfrissing halen uit muziek nu goedkeurd of niet, het werkt beter, sneller - en goedkoper! - dan welke andere manier van verkoeling zoeken ook. Ik zeg het u: Blackmetal in de zomer sterkt het gemoed, verkoelt het bloed en klinkt als altijd donders goed!
Rokker Deathmelz.
* Er van uitgaande dat je niet zo ongelofelijk treu bent dat het nooit donker en koud genoeg is - waarschijnlijk is dat niet eens mogelijk want de mensen die zo treu ende eviel zijn dulden geen medestanders en roeien ze ogenblikkelijk uit, waartschijnlijk met een grote knots vol spijkers waarna ze zich mompelend terugtrekken in hun berijpte ijsgrot - want dan kunnen we wel ophouden met stellingen poneren.