Gorefest Levert Af
Een langdradige bespiegeling
over metal, inzicht, stijl en verandering.
De nieuwe schijf van onze vaderlandsche doodmetalers ligt alweer een tijdje op de planken. Tenminste: als hij nog niet overal verkocht is en de volgende druk de plaats van de eerste nog niet heeft ingenomen.
Dat 'La Muerte' een megaplaat is behoeft geen verdere onderbouwing meer. Die bevinding hing al in de lucht toen de heren nog in de studio zaten en is met het daadwerkelijk uitkomen van de plaat meer dan afdoende bevestigd. Wij zijn dan ook een beetje aan de late kant met het leveren van een bespreking maar daarvoor voeren wij de volgende verklaring aan: direct verzakken in een knetterende lofrede die eigenlijk geen interessante kritische dan wel inzichtelijke passages brengt is te gemakkelijk. En niet leuk. Dus slecht voor de klikcijfers. Tenzij je de van-de-site-weg-klikcijfers bedoelt.
Daarom heb ik de schijf rijkelijk in de cd-speler laten rondslierten, het boekje van kaft tot kaft doorgenomen, het artwork, het geluid, de stijl en techniek, alles dat ik maar kon vinden uitvoerig vergeleken met het oudere werk van de heren om op die manier de nieuwe cd te kunnen plaatsen. Ik zie La Muerte namelijk niet als een 'gewone opvolger' maar meer als een soort onverwachte wending, een verrassende voortzetting van een verhaal na een vermeend maar niet waarschijnlijk open einde leek te zijn gestopt.
Wat me als eerste opviel aan
de cd was het artwork. Bij de oplettende lezertjes riep dit natuurlijk al
vrij snel herinneringen op aan 'False', het typische collagewerk dat in het
begin van de jaren 90 zo in zwang was (denk bijvoorbeeld aan Gorefest - False:
1992 en At the Gates - Slaughter of the Soul: 1995). De kleuren en de feel
zijn weliswaar wat moderner dan bij genoemde voorbeelden, maar desalniettemin
is het een collage zoals het hoort.
Vervolgens merkte ik het geluid op; reeds tijdens het bekijken van het door de band gelanceerde promofilmpje waarop al aardig wat stukjes nieuwe muziek te horen waren. Toen ik de cd eenmaal in huis had viel mij vrijwel direct op dat het geluid het exacte midden houdt tussen dat van False en Erase, ietsje knorrender en vuiler (precies zoals de heren Gorefest dat op het bijgeleverde DVDtje aangeven). Verder voel je duidelijk de stonerachtige loodzwaarheid van de albums na Erase, maar om de persoonlijke en zuiver subjectieve flow van dit stuk niet aan te tasten of te belemmeren ga ik daar nu even niet verder op in. Graag wil ik het houden bij een driehoeksvergelijking tussen de genoemde albums False, Erase en La Muerte. Waarom? Omdat er tussen die drie albums een bijzondere verbinding te vinden valt, bijzondere paralellen te trekken zijn en er duidelijke onwikkelingen van het ene naar het andere album te zien zijn, en niet alleen bij de band.
Toen ik Erase voor het eerst
hoorde was ik verbaasd. Ten opzichte van False leek de productie veel kaler
en droger, het drumwerk (ik ben en blijf een drummer, houdt rekening met
het hieruit voortvloeiende perspectief!) leek mij op een onontkoombare maar
uiterst functionele manier vereenvoudigd. De klappen leken droger en gerichter.
Voor het gitaargeluid geldt eigenlijk hetzelfde (op de klappen na dan): minder
reverb, minder drama, gewoon: what you speel is what you get, zeg
maar. Dat vind ik heel gedurfd. Zeker voor een metalband. De productietendens
was bruter, voller, harder, strakker en hier was een band die ineens besloot
te gaan voor voller, strakker en... netter.
Netjes spelen... Hebben we het hier nog over metal? Jazeker. Toentertijd heb ik eens met meneer Warby gemaild en hem gevraagd wat hij voor essentieel hart-advies aan een beginnend metaaldrummer zou kunnen geven. Het belangrijkste, zo schreef hij mij per e-mail, is altijd dat je alles netjes speelt. Die opmerking heeft veel invloed gehad op mijn spel en muziekbeleving. False ervoer ik, het was een van mijn root- of wortelplaten in de metal, als razendknap en smaakvol, snel en kundig volgetimmerd. Hoe kon een drummer ooit zoiets spelen, maar het kon, en wel op "een zonnige zomermiddag met de tuindeuren open" (vrij naar een interview met Gorefest dat ik onlangs ergens op internet las).
De ervaring die ik had met False was dus een stuk meer 'metal': dichtgetimmerd (met positieve connotatie), snel, rollend. Later leerde ik via miriaden andere bands dat het allemaal nog veel voller en sneller kon - wat het rollende aspect betreft bleef Warby toch een onvervangbare nummer \'e9\'e9n. Op Erase werd dit rollende en nette dus nog verder doorgevoerd en uitgelicht, waardoor het contrast tussen de voornoemde platen nog wat groter werd (en dat wederom met een positieve connotatie).
Met het uitkomen van La Muerte
gebeurde er iets opmerkelijks. De band combineerde - en dat was echt mijn
aller- allereerste opmerking bij het horen van de muziek - het beukende en
rauwe van False met de rollende, strakke netheid van Erase. En daarbij gooiden
ze er ook nog eens een vernieuwend en hypermodern knetterend rauw sausje
overheen, een beestachtig dreunende productie en degelijke, vet in het gehoor
liggende riffs. Natuurlijk moest ik meteen gaan vergelijken en gooide vervolgens
- zoals gezegd - Erase en False en La Muerte dagenlang achter elkaar ombeurten
in mijn discman, thuis, op weg naar en van mijn werk.
Toen daagde het inzicht: de unieke, droge, strakke en melodieuze stijl die Gorefest eigen is, was op False al hoog en breed aanwezig. Hij was me alszodanig echter nooit opgevallen omdat het een van mijn eerste belangrijke grote metalcd's was: het was dus een grondbeginsel dat niet getoetst werd aan andere maatstaven, andere cd's werden eerder getoetst aan False!
Daarnaast hebben we in de afgelopen tijden te maken met een verschuiving in de productiestandaard van metal cd's. In de tijd van False was de productie a) minder opgepompt en b) daardoor het uiteindelijke geluid een stuk stoffiger: het geluid wordt meer een brij en individuele instrumenten en elementen zijn minder goed te onderscheiden. Op La Muerte heeft meneer Tue Madsen een werkelijk briljant stukje werk afgeleverd dat de essentie van de muziek vanaf de eerste toon al tot zijn recht doet komen. Met die wetenschap luisterde ik naar False en hoorde dat er in feite niets veranderd is in de stijl en de spelbenadering. Het was net of ik die cd uit "92 opnieuw hoorde - en dat heb ik - als vervent herontdekker van cd's - in die mate nog nooit meegemaakt.
Dan wil ik tot slot graag nog even
aandacht besteden aan de 'Grunt van De Koeijer'. In mijn omgeving hoorde
ik de geluiden al opgaan die de (zie de bij de La Muerte geleverde DVD) herwonnen
grunt van Chris maar jammerlijk en armetierig noemden. Geen grunt in het
geheel soms zelfs. Treurig ten opzichte van het oude werk. Voor deze mensen
heb ik een korte gedachte ter overweging: hoe graag je misschien ook wilt
dat dingen niet veranderen, dat doen ze toch. Dat geldt voor de omvang van
je al dan niet zo weelderige haardos, de bolheid van je buik, de kalverliefde
uit je jeugd, de versheid van je bier, etc., etc. Als vanzelfsprekend geldt
dat dus ook voor iemands stemgeluid. De Grunt van de Koeijer is vanaf het
eerste begin al kenmerkend geweest en zal dit tot het einde toe blijven.
De De Koeijer grunt is een essentieel onderdeel van de Gorefest sound en
in die zin is het dus noodzakelijk dat hij afsteekt bij de rest. Dat doet
hij op La Muerte ook, en hoogstwaarschijnlijk op de schijf erna ook. En die
daarna. En daar ben ik maar wat blij om.
De enige (puur persoonlijke) kritiek die ik zou kunnen delen met anderen heeft betrekking op de haarkleur van de frontman - al blijft dat evenzo een vrije keus en een onaantastbare beslissing van die frontman zelf. Het maakte de verrassing over de vetheid van de cd eigenlijk alleen maar groter, want de persfoto's deden een stijlverschuiving richting toeganklijke retro-huppel-emo-rock vermoeden. Het tegendeel bleek echter waar. Laten we dus niet zeiken over onbeduidende bijkomstigheden maar onze al dan niet kalende hoofden vol overgave op de beukende klanken van La Muerte op en neer doen zwaaien.
Gegroet,
Rokker Deathmelz.
Ziet u ook:
* gorefest.nl
* interview met gorefest @
hm.nl
* meer data over gorefest @ vm.com