Detonation - Portals to Uphobia
Goeie thrash uit Nederland. Hadden we daar onlangs op het forum niet een interessante discussie over? Volgens mij wel. En als ik het me goed herinner heb ik de naam Detonation toen ook al eens het strijdperk in geslingerd. Deze rockers draaien alweer een tijdje mee en toen ik ze voor het eerst meemaakte in de p60 in Amstelveen een jaartje of wat geleden werd ik blij verrast, of, met andere woorden: bruut enthousiast omvergeblazen: lekkere up-tempo voortrazende thrashmetal met goeie riffs, denderende fills en een strakke sound.
Eerlijk gezegd had ik tot die tijd weinig van de band meegekregen. En dat terwijl ze toch al sinds 1997 bezig zijn… Sinds 2003 heeft Detonation een deal bij het u wellicht bekende Franse label Osmose waar ze hun eerste langspeler "An Epic Defiance" officieel uitbrengen in Europa. Na wat tourwerk in het Verenigd Koninkrijk en Europa werd het dan toch eens tijd voor een nieuwe langspeler. Rampspoed sloeg echter toe toen Detonation drummer Thomas Kalksma door een blessure werd geveld en de planning voor de opnames in gevaar kwam. Voor de optredens die er gedaan moesten worden werd en vervangende slagwerker ingeschakeld. De toestand was op een gegeven moment zelfs zo dat drummer Stef Broks van Textures na een aantal repetities klaar stond om de ophanden zijnde CD in te drummen… Gelukkig bleek Thomas Kalksma genoeg wilskracht te bezitten – en voldoende hersteld te zijn – om toch zelf de drumtracks van "Portals to Uphobia" in te spelen.
Tijdens de luistersessie voor "Portals…" op 26 februari in de Excess Studio’s in Rotterdam, was het voor mij niet hoorbaar dat meneer Kalksma pas hersteld achter de trommels was gekropen. Wat wèl hoorbaar was, was een afgrijselijk lekkere pot doorblazende thrash! De 10 nummers (minus twee nummers die mixtechnisch gezien nog niet geschikt waren voor beluistering via het menselijk oor) klonken voor mij direct al professioneler en strakker, vloeiender en meer pakkend dan het Detonation materiaal dat ik daarvoor gehoord had. Nu is dat niet veel geweest, dus ik zie mijzelf wat dat betreft niet als een noemenswaardige sleutel van vergelijking.
We knalden meteen met de deur in huis: ‘Into Sulphur I Descend,’ de opener van de CD. Blast, polka en een sferisch middenstuk. Vet nummer. Vette riffs. Een middenstuk dat niet erg veel toevoegt aan het nummer, maar ook zeker niet hinderlijk is. Het klinkt overtuigend. Lichte opstanding van mijn nekharen, en dat is goed.
Bij het daaropvolgende up-temponummer ‘Portals to Uphobia’ valt me op dat er eenzelfde soort compositorische indeling als in het voorgaande nummer wordt gehanteerd. Oei. Is de band zich daarvan bewust? (Ja, dat is de band zich, wordt meegenomen voor de volgende CD en per slot van rekening: ‘Why change a winning team?’ – of liever ‘a winning formulae’ in dit geval…).
Via ‘Structural Deceit’ komen we bij de ballade van de plaat: ‘Chaos Banished’. Wow. Wat me opvalt: Detonation klinkt zo volwassen en professioneel, de sound en de sfeer heeft erg veel weg van die van Dark Tranquility op hun nieuwste plaat "Character" …en laat het artwork van "Portals…" nou net gemaakt zijn door meneer Niklas Sundin van DT… het is verdikkie alsof de duivel ermee speelt! Maar goed. Treffen wij met ‘End of Sight, End of Fears’ wederom een episch nummer? Nou: bijna. Het up-tempo gebeuren laat niet al te lang op zich wachten. Daarop worden wij getrakteerd op een schaamteloos en prachtig akoestische-gitaren-en-niet-alleen-in-het-intro-experiment in de vorm van ‘Lost Euphoria Part III’ (ja ja dames en heren, zoekt u de verbanden!) om vervolgens aan te komen bij het oudste nummer van allemaal: ‘The Loss of Motion Control’ dat al ten tijde van "Epic Defiance" geschreven is.
‘Soltitude Reflected’ en ‘Beyond the Margin’ waren op het moment van de luistersessie helaas nog niet zodanig afgemixed dat we ze mochten horen. Wel jammer want we kregen te horen dat het de twee meest interessante, technische nummers van de plaat zouden zijn. We wachten in spanning af.
Met het van de lekkere riffjes uit elkaar spattende ‘The Source To Delve’ – mijn persoonlijke favoriet tot dusver – komen we aan het eind van een plaat die wat mij betreft direct op een van de hoogste planken van het Nederlandse Metaalplatenrek mag komen te staan.
Het geluid van de mix was op het moment van luisteren nog iets aan de schelle kant maar desalniettemin vet en compleet. De stem is door het hele album heen verstaanbaar, de teksten zijn te volgen wat ook best eens leuk is. De sfeer van het album is (vandaar de Dark Tranquility vergelijking) een mix tussen zwevend en blazend, denderend en melodieus. Heel even vroeg ik mij af of het niet iets tè zwevend was, maar daar kwam ik tegen het eind van de luistersessie al heel gauw van terug.
Niets dan hulde voor de heren van Detonation die zich met "Portals to Uphobia" niet alleen absoluut uit de naad hebben gewerkt maar zich ook van hun naar mijn bescheiden mening tot op heden allerbeste kant laten zien.
Cheers,
Rokker Deathmelz.
Link: www.detonation.nl