Criteria voor Modern Metaal

bakeliet? Een gedachte waarmee ik de laatste tijd veel speel is de volgende:

Word je tegenwoordig als nieuwkomer in het bandcircuit meer beoordeeld op de productie en marketing kwaliteit van je demo en niet meer – primair – op de inhoud?

Als je luistert naar de eerste cd die bands tegenwoordig (al dan niet in eigen beheer) produceren dan is de kwaliteit van het geluid en het artwork vaak niet ver beneden het huidige professionele peil. De eventueel op het punt van toehappen staande platenmaatschappij hoeft er alleen zijn naam nog onder te zetten en de verspreiding op gang te brengen, zo lijkt het.

Begrijp me niet verkeerd, met die kwaliteit is niets mis en over de beoordelingscriteria van platenmaatschappijen wil ik het hier nog even niet hebben, maar het is alsof de standaard voor een nieuwkomend bandje zo enorm hoog ligt dat je eigenlijk al een hele cd klaar moet hebben liggen om ook maar enigszins mee te kunnen tellen.

bandjes In de tijd van het ‘tapetraden‘ kon een band op basis van een knisperende demo op magneetband al internationaal gebakken zitten, en dan ging het nog maar om opnames uit de oefenruimte. Als je kijkt naar alle retrospectieve DVD’s die er tegenwoordig uitkomen dan zie je de Groten van Nu als kleine broekies op een wrakkig podium staan, rossend op gare instrumenten terwijl er voor het podium een pit gaande is waar menig hedendaags bandje nog een puntje aan zou kunnen zuigen.

Tegenwoordig zie je op ultragelikte hypermodern vormgegeven van-je-beeldscherm-af-flashende websites dat bandje zus en zo een spetterende gig zal geven in Jeugdcentrum de Bolleboos in Gruttepletterveen. Je luistert vervolgens de mp3 in de media sectie van de megasite en je hoort een perfect geproduceerd maar godvergeten inspiratieloos stuk muziek uit je boxen druipen.

Misschien moet ik de vraagstelling eigenlijk wel omdraaien:

Heb je tegenwoordig als nieuwkomer in het bandcircuit zoveel middelen tot je beschikking waarmee je je talentloosheid kan verbergen dat het er eigenlijk niet meer toe doet of wat je maakt nog kwaliteit heeft?

Interessant. Wanneer je als klein puberend mannetje (of vrouwtje) denkt: “Goh, laat ik mijn haar in een zooi punten kleien, wat spikes omdoen en een gitaar met zeven snaren ter hand nemen, dan heb ik een imago!” Je zoekt een paar medestanders met soortgelijke uiterlijke verschijnselen, flikkert met het geld van je pa een cdtje in mekaar en slijmt wat bij de lokale commerciele muziekzender en hop: je bent iemand.

Dat gebeurt. Natuurlijk gebeurt dat. Maar dat gebeurde ook al toen er nog geen ProTools, MiniDisc, AutoTune, Beatmaster of Fruity Loops bestond. Al ben ik wel van mening dat het door die laatsgenoemde appara- en programmatuur wel een heel stuk makkelijker is geworden om je als muzikant te manifesteren. In het pre-digitale tijdperk moest je het hebben van je inspiratie, je wilskracht en je doorzettingsvermogen. En je internationale SnailMail netwerk. Brieven schrijven.

Tegenwoordig kan je wils- en daadkracht hebben tot je een ons weegt: als je productie rot klinkt dan ben je nergens. Zelfs al heb je een hele berg fans in de underground (wat een opmerkelijke paradoxale metafoor is) dan nog is dat geen garantie voor bovengronds succes. De verkoopbaarheid van je product is het meest belangrijke. Uiterst oprechte en integere gruisblack, bijvoorbeeld, met een sfeer van heb ik jou daar is nu eenmaal niet hetgeen dat de rekken in de grote platenzaken of mailorderbedrijven leeg zal doen verkopen.

En hoe ging dat dan met Death, ooit in het prille begin? Laatst bedacht ik me nog dat er van “Individual Thought Patterns” best een een ge-remasterde versie op de markt mag komen, volgens mij zou dat best verkopen. Daarop bedacht ik me vrijwel direct dat dat wel nooit zal gebeuren. “Individual…” is een wereldplaat – met een bodemproductie – maar toch zal je altijd een exemplaar in de rekken van bijna elke platenwinkel tegenkomen. Het album verkoopt dus prima, ook al is het geluid niet helemaal vergelijkbaar met wat er tegenwoordig aan metalerigs wordt uitgebracht. Hm… Death is natuurlijk een band die zijn sporen al verdient heeft waardoor herwaardering van de albums die er van de band liggen eigenlijk niet eens nodig is. Maar het tijdperk van het met crap beginnen en uitgroeien tot een monster lijken wel voorgoed verleden tijd. Al het nieuws dat nu uitkomt en een leven op de grote planken beschoren is lijkt te zijn begonnen met een achterlijk vette eigen beheerschijf. Of een dik budget verkregen op basis van de naam van een of meerdere van de bandleden.

Het lijkt – let wel: het lijkt erop dat de (auditive) verpakking meer telt dan de inhoud. Een voordeel voor de kwaliteit van het geluid dat er uit je speakers komt – maar wellicht een blinde vlek in het oog dat de werkelijke vernieuwing in het genre zou moeten waarnemen…?

Groet’n,
Rokker Deathmelz.