HET BEGIN
 POËZIE
 ARTIKELEN

Amsterdam-Leiden-Amsterdam

Wat moet een Amsterdammer als ik nou in Leiden. Werken, inderdaad. Sinds het aanbreken van de maand november sta ik voor de klas. Waarom in Leiden? Omdat het zo gelopen is.

Op de dag dat ik besloot aan te geven dat ik van baan wilde veranderen heb ik mijn CV online gezet. De dag daarna had ik een gesprek met mijn supervisor en na dat gesprek zat er een reactie op mijn CV in mijn mail. Zo gaan die dingen soms. En als ze zo gaan dan gaan ze goed. In ieder geval in dit geval.

Tot mijn grote vreugde ben ik al een maand als docent aan het werk en het bevalt me steeds beter. Als mensen me vragen hoe ik het vind dan antwoord ik uit volle borst - en volledig naar waarheid - met: "Uitstekend, als een vis in het water!" En dat is redelijk opmerkelijk. Niet vreemd, nee: opmerkelijk. Er zit een groot verschil tussen die woorden. Ik heb jaren gewacht met het doorhakken van de knoop en nu ik uiteindelijk, na zoveel wikken en wegen, afwachten en reflecteren eindelijk de stap naar de school gemaakt heb, lijkt alles op zijn plek te vallen.

Feit is wel dat ik elke werkdag van Amsterdam naar Leiden moet reizen, plus nog een stukje extra. Dat gaat per fiets-trein-fiets. Van huis naar Amsterdam CS, door naar Leiden CS en dan naar de school. "Jeetje," zeiden sommige mensen, "dat is wel een eindje reizen! Red je dat wel?" Ja. Dat red ik wel.

En het is zelfs leuk. Natuurlijk moet je wennen, heb je tegen halfnegen het eerste uur en wil je voor die tijd nog een kop koffie drinken en eventueel wat voorbereiden dan moet je om acht uur op school zijn, wat betekent dat mijn wekker op zo'n dag om halfzes afgaat. Maar dat went. Het is zelfs wel fijn. Je dag begint eerder, vroeg opstaan geeft me altijd het gevoel alsof ik de wereld een beetje voor ben, en dat is best prettig.

Daarnaast vind ik het te gek om te werken op een andere plek dan waar ik woon. Ik realiseerde me in de eerste twee weken heen en weer reizen dat ik al een tijdje eigenlijk nergens meer kwam. Nu merk ik dat ik ineens begin te aarden op een plek waar ik voorheen eigenlijk niet zo bar veel te zoeken had. In ieder geval niet op reguliere basis.

En dat is precies wat het reizen ('forenzen' - jawel, ik ben er ook een!) zo leuk maakt. Het lijkt op het wennen aan de plek waar je nmet vakantie heengaat en een tijd verblijft. Langer dan een week. Zeg vier weken. Je gaat wennen, paadjes vormen, vaste routes vinden en dat gaat eigenlijk automatisch. En daarnaast is het uitzicht uit de lerarenkamer echt geweldig.